Diets

W epoce średniowiecza, przed rokiem 1500, dialekty germańskie, zarówno te na kontynencie jak i te w Anglii, nazywano "theodiscus", czyli "ludowy" - dla odróżnienia od literackiego języka łacińskiego i powstałych z niego walońskich tj. romańskich dialektów i języków jak francuski. Od słowa "theodiscus" ukuto termin "diets" lub "duits", a także angielskie słówko "dutch". W pierwszych wersach średnioniderlandzkiego arcydzieła, eposu zwierzęcego Van den Vos Reynaerde, autor oznajmia, że przygody Lisa Przechery (Reinarta) wciąż jeszcze nie zostały w języku diets opowiedziane w całości i dlatego opowie je teraz podług ksiąg walońskich.



Dat die avonture van Reynaerde
In dietsche onghemaket bleven...
Ende hise na den walschen boucken
In dietsche dus hevet begonnen.


Nazwą "diets" obejmowano dość pokaźną liczbę dialektów. Analogicznie do nazwy epoki: średniowiecze, tj. wieki średnie, nazwano je dialektami średnioniderlandzkimi. Stopniowo rozwinął się z nich jeden wspólny język, którego zaczęto używać niezależnie, niejako obok dialektów lokalnych. Pisarze mieszkający w Brugii, Antwerpii czy Amsterdamie, chcąc być rozumiani przez jak największą liczbę czytelników, musieli unikać wyrazów i form regionalnych Zastępowali je więc takimi, które w ich odczuciu były zrozumiałe także poza granicami miasta czy okolicy, gdzie mieszkali. Jest oczywiste, że pisarze ci sięgali do dialektów wiodących centrów politycznych, gospodarczych i kulturalnych, cieszących się szczególnym prestiżem.

(Źródło: Vandenputte O., Koch J. Niderlandzki. Język dwudziestu milionów Holendrów i Flamandów. Stichting Ons Erfdeel, Rekkem 1992)